Ciekawe informacje na temat Mount St Helens

01 z 05

Wprowadzenie do Mount St. Helens

Mount St. Helens jest jednym z wielu wulkanicznych szczytów Pacyfiku. Część St. Helens znana jest jako Pacyfik Ogniska, znany jest z niedawnej działalności. Mount St. Helens wśród Cascade Mountain Range w stanie Waszyngton, w połowie drogi między Seattle i Portland.

Sama góra wraz z otaczającą strefą wybuchu została zachowana jako narodowy pomnik wulkanu Mount St. Helens. Krajobraz wewnątrz pomnika pozwala mu odzyskać swoją kondycję, tworząc fascynujące doświadczenie edukacyjne zarówno dla naukowców, jak i społeczeństwa. Odwiedzający Mount St. Helens National Volcanic Monument znajdą kilka interesujących centrów turystycznych i mnóstwo niesamowitych widoków.

O wybuchu Mount Helens w 1980 r .: Sekwencja wydarzeń

O erupcji Mount Helens w 1980 roku: wpływ

Ostatnia aktywność Mount St. Helens

Aktywność Mount St. Helens przez historię

02 z 05

O wybuchu Mount Helens w 1980 r .: Sekwencja wydarzeń

Mount St. Helens wybuchł o 8:32 rano PST 18 maja 1980 roku, przypominając mieszkańcom Pacific Northwest i ludziom na całym świecie o potężnych i niekontrolowanych siłach natury. Fizyczne skutki erupcji były odczuwalne w kilkudziesięciu stanach USA, a popiół spadał tak daleko jak w Oklahomie. Odwiedź Mount St. Helens, aby dowiedzieć się więcej o historii wulkanu i jego aktualnym stanie.

Sekwencja wydarzeń, które miały miejsce podczas erupcji Górze św. Heleny 18 maja:

• Trzęsienie ziemi o sile 5,1 stopnia
• Wypukłość i okolice na północnej ścianie wulkanu wysunęły się, w wyniku czego lawina skał, błota i gruzu wypełniła się 24 milami kwadratowymi doliny
• Wynikające z tego uwolnienie ciśnienia z wnętrza wulkanu uwolniło smugę popiołu i pumeksu

Kolejność wydarzeń poprzedzających erupcję: marzec - maj 1980 r

Wszystko zaczęło się 15 marca 1980 roku, kiedy góra St. Helens rozpoczęła okres aktywności sejsmicznej niskiego poziomu. Gdy aktywność się nasiliła, wulkan zatrzymał nas na krawędzi naszych miejsc. Oto główne wydarzenia z wydarzeń poprzedzających poważną erupcję z 18 maja, w odwrotnym porządku chronologicznym.

17 maja 1980 r
Funkcjonariusze organów ścigania eskortowali około 50 samochodów właścicieli nieruchomości do Czerwonej Strefy w celu odzyskania mienia.

7-13 maja 1980 r
Małe wybuchy pary i popiołu są emitowane z wulkanu. Przerywane trzęsienia ziemi do wielkości 4,9.

29 kwietnia 1980 r
Urzędnicy państwowi poprosili gubernatora o zamknięcie dużego obszaru wokół wulkanu. Plan wymagał czerwonej strefy (brak publicznego dostępu) i niebieskiej strefy (ograniczony dostęp). Funkcjonariusze służb ratunkowych są sfrustrowani, ponieważ opinia publiczna zdawała się nie wiedzieć o niebezpieczeństwie.

27 marca do 18 kwietnia 1980 r
Trzęsienia ziemi i eksplozje parowe zdarzają się i znikają w tym okresie.

20 marca 1980 r
Trzęsienie ziemi o sile 4,1, w przeciwieństwie do tego, co wcześniej wykryto w okolicy, nastąpiło na północny zachód od szczytu Mount St. Helens. Sejsmolodzy nie byli pewni, czy te pierwsze trzęsienia ziemi były związane z aktywnością wulkaniczną. Zdecydowali się wdrożyć dodatkowe sejsmometry, aby lepiej monitorować przyszłą działalność.

15-19 marca 1980 r
Liczba bardzo małych trzęsień ziemi jest rejestrowana, ale nie są one uznawane za bezpośrednie prekursory możliwej aktywności wulkanicznej.

Źródło danych: USGS / Cascades Volcano Observatory. Sprawdź tę stronę internetową, aby uzyskać bardziej szczegółową chronologię.

03 z 05

O erupcji Mount Helens w 1980 roku: wpływ

Skutki erupcji z 1980 r. Mount St. Helens obejmowały:

• Mount St. Helens został obniżony o ponad 1300 stóp wysokości
• Popiół wulkaniczny spadł w odległości 930 mil
• Lawina gruzu i błota zatopiły dolinę Toutle na głębokości prawie 50 metrów
• Erupcja trwała 9 godzin
• 57 osób straciło życie lub nadal uważa się je za zaginione
• 250 kilometrów kwadratowych ziemi zostało uszkodzone
• "Niezliczone" zwierzęta zostały zabite - szacuje się 7000 dużych zwierząt łownych i miliony ptaków, ryb i małych ssaków
• Drobne wybuchy trwały do ​​1986 roku

Fakty i liczby uzyskane z podsumowania USGS

04 z 05

Ostatnia aktywność Mount St. Helens

Właśnie wtedy, gdy zaczynamy myśleć, że Mount St. Helens się uspokaja, wulkan odpływa lub dudni. Oto harmonogram ostatniej aktywności Mount St. Helens.

2005 do przedstawienia
Mount St. Helens nadal doświadcza niskich wskaźników sejsmiczności, niskiej emisji pary i gazów wulkanicznych, niewielkiej produkcji popiołu oraz wzrostu nowej kopuły lawy wewnątrz krateru.

8 marca 2005 r
Wulkan Mount St. Helens doświadczył niewielkiego wybuchu, a powstały smug pary i pyłu osiągnął wysokość około 36 000 stóp nad poziomem morza.

16 stycznia 2005 r
Wybuchowa erupcja, która rozproszyła popiół i skały o wielkości 1 metra w kraterze i popiołu na wschód, na wschodnią stronę wulkanu.

11 października 2004 do chwili obecnej
Nowa i charakterystyczna kopuła lawy stała się oczywista; nadal rośnie i się zmienia.

5 października 2004 r
Najsilniejsza erupcja pary i popiołu od początku niepokoju. Trwało to ponad godzinę. Popiół wzrósł do około 3700 m (12 000 stóp) i dryfował w kierunku północno-północnym. Lekki popiół spadł w miastach Morton, Randle i Packwood, około 50 km (30 mil) od hotelu. Lekkie opylanie dotknęło wschodnią stronę Parku Narodowego Mount Rainier, 110 km (70 mil) na północny wschód.

1 października 2004 r
Mała erupcja parowa, z niewielkim popiołem, wydostała się z otworu wentylacyjnego na południe od kopuły lawy z lat 1980-86

23-25 ​​września 2004 r
Rój niewielkich, płytkich trzęsień ziemi (o wielkości mniejszej niż 1 mag) rozpoczął się 23 września rano, szczyt w południe 24 września, a następnie spadł do popołudnia 25 września.

Źródło danych: USGS / Cascades Volcano Observatory

05 z 05

Aktywność Mount St. Helens przez historię

W górach, góra St. Helens jest młoda. Najbardziej znane wulkaniczne złoża wulkanu wybuchły około 50-40 tysięcy lat temu, a stożek, który częściowo zawalił się w 1980 r., Ma zaledwie 2200 lat. Niektórzy Indianie z północno-zachodniego Pacyfiku różnie nazywali Mount St. Helens "Louwala-Clough" lub "palącą górą". Nowoczesna nazwa, Mount St. Helens, została nadana wulkanowi w 1792 r. Przez kapitana George'a Vancouver z brytyjskiej Royal Navy, marynarza i podróżnika. Nazwał go na cześć rodaka, Alleyne Fitzherbert, która nosiła tytuł Barona St. Helensa i który był wówczas ambasadorem brytyjskim w Hiszpanii. Vancouver wymieniło również trzy inne wulkany w kaskadach - Mounts Baker, Hood i Rainier - dla brytyjskich oficerów marynarki.

Oto najważniejsze atrakcje działalności Mount St. Helens w ciągu ostatnich 2000 lat:

Okres erozji skał kozich

Około 1800 AD
Ten okres erupcji trwał 100-150 lat. Do znanych zdarzeń należą eksplozje popiołów w 1842 r., Po których nastąpiło wytłaczanie kopuły koziej skały. Współczesne rachunki wskazują na aktywność kilka razy w latach 40. i 60., ale są niespecyficzne, a nawet sprzeczne. Ostatnim znaczącym działaniem sprzed 1980 r. Był "gęsty dym i ogień" w 1857 r., Chociaż drobne, niepotwierdzone erupcje odnotowano w 1898 r., 1903 r. I 1921 r.

Okres wybuchowy Kalamy

1479 do 1482 AD
Ten okres erupcji obejmował dwa główne wyrzuty popiołu, a także przepływy lawy i budowę kopuły.

Cukrowy okres wybuchowy

Około 800 AD
Mount St. Helens został przekształcony przez połączenie budynku kopuły, podmuchu bocznego i przepływów piroklastycznych podczas tego okresu aktywności wulkanicznej.

Okres wybuchowy w Castle Creek

200 BC do 300 AD
Główne działania w tym okresie obejmowały eirekcje popiołu, przepływów piroklastycznych i przepływów lawy.

Źródło danych: USGS / Cascades Volcano Observatory: Mount St. Helens Eruptive History